Sunday, July 17, 2016

99.ළදරැ පාසලේ පොඩ්ඩෝ

                     අවුරැදු 25කට පස්සේ ආයෙමත් ළදරැ පාසැල් ගියා ඒක හරිම සතුටුදායක අවස්තාවක් හරියටම මට අවුරැදු 4 රෙදි ළදරැ පාසැලේ උගන්නපු ගුරැතුමීම තාමත් ළමයින්ට උගන්වනවා දැකීම තරම් සතුටක් තව කොහෙන්ද?
                       පොඩි උන් ඒ මේ අත දුවලා පැනලා සෙල්ලම් කරද්දී මතකය ඇදුනේ අතීතයට එතකොට මට අවුරැදු 3 යි මාව අවුරැදු දෙකක් ළදරැ පාසලේ තිබ්බා..මම තරම් ළදරැ පාසල් යන්න හොර හෙරක් තවත් හිටියේ නැතුව ඇති,අම්මා ළදරැ පාසැලේ මාව දාලා යනකොට යටි ගිරියෙන් කෑ ගහලා අඩපු හැටි අදටත් ගුරැතුමී මතක් කරන්නේ හීන් හිනාවක් මුණේ රද්දවගෙන...ඒ දවස් වල මගේ ඇඩිල්ල නවත්වන්න බැරි කමට අපේ පප්පා(අම්මගේ තාත්තා) මට පේන මානෙක් ඇන තියන් ළදරැ පාසල ඉවර වෙනකම් ඉන්නවා...
ඊට පස්සෙ මාව පුට්සයිකලේ පැඩල් එක උඩ චූටි කකුල් දෙකෙන්  හිටවලා කිලෝමීටරයක් විතර දුර තල්ලු කරන් ගෙදර ගේනවා ළදරැ පාසල් යන කාලේ මම හිටියෙම පිරිම් ළමයි එක්ක ඒ දවස් වල මට හිතුනෙම මාත් අයි ආර් සී ළදරැ පාසැල් චන්ඩියෙක් කියලා හැක් ඒ තරම් නසරානී මං ;)
                 මේ දේවල් මතන් වුනේ මම ලංකාවට ආව පහු ගිය ටිකේ අපේ ගෙදරට ලැබුන සිගිති පොලක් තියෙන ආරාධනා පත නිසා... මමයි අම්මයි තැඹිලි වගේකුත් අරන් පුංචි අයගේ හිත් සතුටු වෙන විදිහේ ආදාරයකුත් කරලා ටීච එක්ක කතා කර,කර ඉද්දී ළදරැ පාසලේ විස්තර කිව්වා පොඩි අයට සිකුරාදා දවසට අයිස්ක්‍රීම් දෙන බව ටීච කිව්වා ඔය දේ හිතේ තියන් මායි අම්මයි ගෙදර ආවා

යුනිෆෙ‍ේම් එක

                       ගමේ ළදරු පාසලට එන්නේ බොහොම දුප්පත් ළමයි, දෙතුන් දෙනෙක් ඇරුනු කොට අනික් හැමෝම හරි අසරණ ආර්ථික අපහසුකම් වල ඉන්න ළමයි .. ලොකුවට යමක් කරන්න ලෑස්තියක් තිබුනේ නෑ මම ලංකාවට ආවෙත් හදිස්සියේ අම්මගේ අසනීප තත්වේ නිසානේ  ඉතින් සිකුරාදා දවසක ළමයින්ට අයිස්ක්‍රීම් දෙන්න බාර ගත්තා...ළමයි 28ක් විතර  ඉන්න ළදරැ පාසලේ එදා දවසේ හිටිය ළමයි 15කට විතර අයිස්ක්‍රීම් දුන්නා පොඩි උන් හරි ආසාවෙන් අයිස් ක්‍රීම් කෑවා ඒ කාලා ඉවර වෙලා පොඩි උන් සෙල්ලම් කරන් තැනට වෙලා ඉද්දි පොඩි කොලු පැට්ටෙක් ඇවිත් 

"අම්මා ඕනේ"  කිව්වා

පස්සේ ඉතින් දන්න විජ්ජා දාලා කොලු පැටියව ෂේප් කර ගත්තා ඒ කොලු පැටියගේ අම්මා මගේ එක්ක ළදරු පාසැල් ගිය කෙනෙක් ඕන් බලන්න ඉතින් ඒකෙත් හැටි...
.
                    තව පොඩි පිරිමි ළමයෙක් හිටියා ටීච නම් කිව්වේ ඒ ළමයා හරි දක්ෂ බවත් ශ්‍රවන දෝෂයක් නිසා කතා කරන්න බැරි බවත් ඒත්  මම ලගට අරන් 

"අයිස් ක්‍රීම් රසද "අහද්දී

ඔළුව හොල්ලලා ඔව් කිව්වා ....

ඒ දරැවා ඇත්තටම පව් ටීච කිව්වේ අම්මයි,තාත්තයි හැම මාසෙම ක්ලිනික් අරන් යනවලු බෙහෙත්හේත් කරන්න ..අපි ඒ දරැවට ඉක්මන් සුවය පතමු ...ලංකාවේ ඉදිය නම් යමක් කරන්න තිබ්බා ඒත් බලමු ඉදිරියට....
    
                     ඉතින් චන්ඩී බන්ඩී අතර සපත්තු කූට්ටමක්වත් නැති ළමයිනුත් නොහිටියා නෙවේ... ඒත් අපි ළදරැ පාසල් යද්දී අපි ඇන්දේ පාට ඇදුම් දැන් ළමයින්ට එක වගේ යුන්ෆෝම් තියෙන එක නම් සතුටට කාරණාවක්... අපේ කාලේ එක්ක බලද්දී ගමේ ළදරැ පාසල යම් කිසි මට්ටමක ඉදිරියෙන් තිබිමම සතුටක්....කොහොම නමුත් ඊ ලග පාර ටිකක් ලොකු යමක් කරන අදිටනින් තමා ළදරු පාසලෙන් පිට වුනේ.. 


අයිස්ක්‍රීම් බෑග් 
පොඩ්ඩෝ අයිස්ක්‍රීම් කන ගමන්.

එදා හිටිය පොඩ්ඩෝ ටික



චන්ඩි බන්ඩි සෙල්ලම් කරනවා.

ඒ පිට වෙලා එන වෙලේ පුංචි එව්වෝ  
"තෑන්ක් යු ඇන්ටී" කියලා 
     යටි ගිරියෙන් කෑ ගහපු හැටි ළදරැ පාසැල් පින්තූර බලද්දී කන් දෙකේ රැව්පිලි
 රැව් දෙන අතර හිතට දැනෙන සතුට විස්තර කරන්න මට වචන මදී.....
අන්තීම මොහොතේ "තැන්ක් යු "ඇන්ටි කියලා කෑ ගහන පොඩි අය





Sunday, June 12, 2016

98. මායිම් ගමේ වීරමනී



            දමිත් අසංක කියන්නේ වෙරලියද්ද මහත්තයට චාමර වීරසිංහට කට හඩින් පොඩි සමානකමක් තියෙන ගායකයෙක්...හැබැයි ඔය කට හඩවල් තුනම මට ඇහෙන්නේ එක කාල වකවානුවක.... මොන ජාතියේ ගීතයක් වුනත් මම රස විදින එක නම් ගීතයෙන් ගීතයට වැඩි වුනා මිස අඩුවක් නම් වුනේ නෑ .. අද ලියවෙන්නේ දමිත් අසංකගේ හඩින් හදවත ස්පර්ෂ කරපු ගීයක පද වලට මට එකතු කරන්න හිතුන අකුරැ ටිකක්...

මායිම් ගමේ වීරමනී නුබ කාටද අයිතී
ඒ පැත්තට ගියොත් හැබැයි තුවක්කුවට අයිතී
සාමේ තියන් යුධ කෙරැවට සාමේ නෑ පිබිදී
බොරැවක් නොව අපි ඔක්කම එකම තැනක පැටලී  
                  
             ඒ යුද්ධේ කාලේ මායිම් ගම්මාන වල සිංහල දෙමළ මිනිස්සු රෙදිකඩ මල්ලක් අරන් රෑට,රෑට කැලේ පනිනවා කොටි ඇවිත් මරයි කියන බයට සිංහල මිනිස්සු අමු අමුවේ මරලා දාලා දරැවෝ හිතක් පපුවක් නැතුව මරලා දාපු කාලයක් තිබ්බා ඔව් ඕවා මතක් වෙද්දි දෙමළ මිනිස්සු ගැන අපිට දැනෙන්නේ මහා පිළිකුලක් ඒත් මායිම් ගම්මාන වල හිටිය දෙමළ මිනිස්සු කැලේ පැන්නේ ඇයි? උන්ගේ උන්මනේ කොටි,නෑ කොටි උන්ව මැරැවේ නැති වුනාට නේක දුක් විදලා වේලක් නොකා වේලක් කාලා හරි හදා වඩා ගත්ත තමන්ගේ දරැවෝ ළමා සොල්දාදුවෝ විදිහට පුහුණු කරන්න පන්නන් යයි කියලයි....සිංහල දෙමළ කියලා නෑ  මිනිස්සු කවුරැත් කැමති සාමෙන් ඉන්න අන්න ඒකයි ඇත්ත..මහා උන්ට රට දෙකඩ කරන් අයිතී ඉල්ලන්න ඕන උනාට හැම මිනිහටම ඕන වුනේ කාටත් කරදරයක් නැතුව ජීවත් වෙන්න...සරත්ලගේ,ගුණේලගේ,සමන්ලගේ ලේ .... කුමාර්ලගේ,වීරමනීලගේ,සාමිලගේ ,නඩේෂන්ලගේ ලේ වැටුන උතුරැකරේ වැලි කැට වලට පුළුවන් නම් අඩයි.. මහා කාලයක් තිබ්බ යුද්ධේ දුක කියලා..

යාපනයේ පුස්තකාලයටත් සිංහල පොත් එපාද
තල් ගස් වල කරටි නැතුව තල් කිරි රස තවම නැතිද
ජිවිතයේ උරැමය මරණය බෙල්ලේ බැදන් ඉදිද
යාපනයට ඇවිත් යන්න අපිටත් පිං ලැබෙයිද
             
               යාපනේ පුස්තකාලෙට සිංහල පොත් තිබ්බම අකැපයි කියලා හිතපු නෝන්ජල් නායකත්වයක් තිබ්බ උතුරේ මායිම් ගමක උගන්වන්න ගිය දෙමළ ගුරැවරියක් මට අපුරැ කතාවක් කිව්වා තල් කියන්නේ කෝකටත් තෛලය වගේලු ,උතුරේ මිනිස්සුන්ගේ ගොඩක් ගෙවල් සෙවිලි කරන්න එහෙම අරන් තිබුනේ වියළි තල් කොලලු...තල් වලින් හදන කෑම ජාති වුනත් ඒ මිනිස්සු පාවිච්චි කරේ බඩිගින්නට කොයි කෑමත් ඔට්ටුයි කියලා හිතන්ලු... අපි රෙදි වලට ගාන්න සන්ලයිටුයි ඇගට ගාන්න සුවද සබන් ජාතියි ගද්දී ඒ ළමයි තල් ඇට වලින් රෙදි වල අතුල්ලලලු තමන්ගේ සුදු ගවුම් පවා හෝදන්නේ...අම්මා,අප්පා කියලා ලිව්වට උන්ටත් පුංචී හිත් වල හීන තියෙන්න ඇති...ඒත් සරෝජලට වගේ වෙඩි සද්දෙට අකුරැ ඇද වෙලා ජීවිතේ දුක් විදින්න සිද්ධ වෙන්න ඇති....
           කටේ කිරි සුවදවත් යන්න කලින් මරණය ඊයම් කොපුවක හිර කරලා බෙල්ලේ එල්ලපු ළමයි ගැන හිතන කොට......ලොකු වෙලා ලස්සනට කසාදයක් කරන්න හීන 
දැකපු අම්මා කෙනෙක් වෙන්න හීන දැකපු තරැණියෝ නිරපරාදේ ටී පනස් හයට,මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ වලට , සයිනයිඩ් කරලට ජිවිතේ වේදනාවෙන් බිලි දෙන්න ඇද්ද....ඒ ගැන හිතනකොට අදටත් මගේ ඇගේ හිරි ගඩු පිපෙන්නේ බයට...


පිට කොටුවේ බෝ ගහ යටට එන්නට නුබ බයයිද
කතරගමට බාර වෙන්න නුබට ටිකක් එන්න බැරිද
වවුනියාවේ යන්න කෝච්චියට මරදානෙන් නගින්න
කොළඹ පැත්තේ ඇවිත් යන්න උඹටත් පිං ලැබේද


          2005 අවුරැද්දේ මම තාත්තා එක්ක කොළඹ ගිහින් එද්දි වව්නියා බස් එකට නැගලා දෙමළ අම්මා කෙනෙක් ඉදගෙන හිටිය ෂීට් එකේ මෙහා පැත්තේ ඉද ගත්තා මොකද කවුරැත් ඒ දෙමළ අම්මා ලග ඉදගන්න කැමැත්තක් දක්වලා නෑ කියලයි මට හිතුනේ... මොකද එතන කිහිප දෙනෙක් හිටගෙන තමන්ගේ ලෝක වල හිටියේ ...ඉහෙන් කනෙන් දාඩිය පෙරන් හිටිය  අම්මා මගේ අතේ තිබ්බ වතුර බෝතලෙන් වතුර ටිකක් ඉල්ලුවේ පිපාසේ වැඩි කමට වෙන්න ඇති මම එතකොට කටේ තියන් වතුර බාගෙට අඩුවෙන් බීලා හිටියේ 

"මම,කට තියලා වතුර බිව්වනේ"
   
මම එහෙම කිව්වේ වතුර දෙන්න අකැමැති කමට නෙවේ ඇත්තටම කටේ තියන් බිව්ව නිසා

"අනේ කමක් නෑ නෝනා, වතුර ගන්නවත් කොළඹ කඩේකට යන්න බෑ සිංහල අය අපි කොටි කියලා හිතන් බලනවා"

මම අතේ තිබ්බ වතුර බෝතලේ දුන්නම තිබහා කොච්චර තිබ්බත් වතුර උගුරැ දෙකක් විතර බීලා බෝතලේ දුන්නා.... ඒ වෙනකොට මම බහින්න ලං වෙලා හිටියේ 


"නෑ අම්මා තව දුර යන්න ඕනනේ මේ වතුර බෝතලේ තියා ගන්න,මම තව ටිකකින් බහිනවා" 

"නෝනට පිං තමා"

....කියලා ටිකකින් ඒ අම්මා හදිස්සියෙන් පොඩි පර්ස් එකක උන්ඩි කරපු කොලයකුයි,පෑනකුයි අරන්

"නෝනා මගේ එඩ්රස් එක ලියා ගන්න,යාපනේ එන්න කලින් ලියුමක් දාන්න"

මම කොලේ අරන් පෑනෙන් ඒ අම්මා කිව්ව එඩ්රස් එක ලියා ගත්තා ඒත් මට ලියුමක්වත් ලියන්න බැරි වුනා...
අවුරැදු 11ක් තාම ඒ මුණ මැවිලා පේනවා... ඒ අම්මා ජිවතුන් අතරද කියලා මම දන්නේ නෑ
_____________________________________

ඒ වගේම 2012 ලංකාවට එද්දී රෝමයේ ගුවන්තොටුපලේදී හම්බුන සෙල්වම්,මාලනී යුවලගේ පුතා ධනුෂ් යුද්ධේ කාලෙදී ලංකාවෙන් ඇවිත් පුතාට තමන්ගේ රට පෙන්වන්න යන පලවෙනි පාර ලංකාව ගැන කිසිම දෙයක් දන්නේ නැතුව ඉතාලි බසින් මගෙන් විස්තර ඇහැව්වා... ලංකාවට ගොඩ බැහැලා බණ්ඩාරනායකයෙන් එළියට යනකම්ම පාර කියන්න මට අවස්තාව ලැබුනා...අදටත් ඒ පවුලේ උදවිය ඒ පුංචි දේ හරි ඉහලින් මතක් කරනවා....
                යුදධේ ඉවර වුන එක ගැන ජාති බේද නැතුව හැමෝම සතුටු වෙනවා අන්න ඒක සිංහලකම...තෝස,වඩ,සාබ්බාරැ ,ඉට්ලි කන්න අපි වගේම උතුරේ මිනිස්සු කැවුම්,කොකිස් ආස්මී කන්න ආසයි කියලා අමතක නොකර ඉමු.... 

Monday, May 23, 2016

97.ගංවතුර බහිනවා... ඒ එක්කම මනුස්සකම බැහැලා යයිද?



 ගිය සතිය පුරාවට අපේ රටේ මිනිස්සුන්ට වෙච්ච දේවල් වලට පිටරටක ඉදන් හුල්ලන්න වෙන එක වචනයෙන් විස්තර කරන්න බැරි තරම් හැගීමක්... ලංකාවෙන් ඈතක ඉදන් අවතැන් වෙච්ච අයට උදව් කරන්න මුල්‍යම ආදාර දුන්නට ශ්‍රමයෙන් මොකුත් කරන්න බැරි වෙච්ච එක ගැන මොකක්දෝ මුසල හැඟීමක් හිත මෝදු වෙලා තිබුනේ...ගිය ටිකේ උදේ ඇහැරිච්ච ගමන් කලේ නිව්ස් ෆීඩ් බලනවට වඩා ෆේස්බුක් එකෙන් දැන් මොකද වෙන්නේ කියලා හොයපු එක  ..... 
                  හිතට වැදිච්ච ටික මෙහෙම ලියන්න හිතුවා.....
                       අරණායක පස් කන්ද නාය යද්දි යට උනේ අපේම උන් ,පහුවෙනිදා ආමි එකෙන් වැස්ස නොබලා ගොඩ ගත්ත මැටි පාට මළකඳන් (දරැවෝ වැඩිහිටි බඩදරැ අම්මා )ඇහැ තෙත් කරේ ජාති බේද නැතුව ,  දරැ ගැබ පරිස්සම් කරන්න කුසට අත තියන් මියැදුන අම්මා දකිද්දි ඇස් රතු කරන් මතක් වුනේ  ටික කාලෙකට කලින් මම ලියපු ලතින් භාෂාවෙන් දෙවන පිරිහිම හෙවත් පොම්පේ නගරය මේ ලිපියේ තිබ්බ ලෝ දිය ගලද්දි තමන්ගේ කුසේ දරැ ගැබ බේර ගන්න මුනින් වැටිලා ඉන්න අම්මා ලෝ දියට ගල් වෙච්ච සිද්ධිය... 

            අපේම උන්ගේ කුස ගින්න,පිපාසය ඇතුළු මුලික අවශ්‍යතා  සපුරන්න කඩවත මාලති අක්කා පුළුවන් විදිහට ප්ලාස්ටික් බෝතල් එකතු කරන් පිරිසිදුවට ලිං වතුර පුරවලා ලෑස්තී කරද්දි.... තව වුන් වතුර එකතු කරද්දී.... කොළඹ ෆාර්ෂාන් ඩිමෝ බට්ටෙක් අරන් ආදාර එකතු කරා..මාතර මැක්කු මල්ලී වතුරේ බැහැන් මනුස්සකම කරේ තියන් ජිවිත මහා ගොඩක් ගොඩට ගෙනාවේ උපන් දිනේට මනුස්සකමේ කේක් ගෙඩිය රස විදිමින්....ඒ අතර බෝට්ටු සැපයු අයත් හිටියා.... බත් පාර්සල් 50 ඉදන් 1000 වෙනකම් දුන්න අය ඉද්දී... ඇදුම් එකතු කරන්නත් කට්ටියක් අමතක කලේ නෑ...ගයාන්ලා ඉතාලි ඉදන් උදව් හොයද්දි රසිකලා විශ්වලා සුපර් මාකට් හිස් කලා ආදාර එකතු කරන්න ........නලින් අයියගේ පොඩි යෝජනාවකට  කෝච්චියේ එන අයට බත් පැකට් එකක් වැඩියෙන් ගේන්න කියලා ඉල්ලුවම අතේ තියෙන බත්  එක හරි දීලා  යන්න  අපේ රටේ උන් කොටසක් දෙපාරක් හිතුවේ නෑ ඉතින් බත් පැකට් වලින් ස්ටේශමේ බංකූ පිරෙව්වා ඒ එක්කම් අවතැන් වෙච්ච ගොඩක් අයගේ බඩ පුරවන්න පුළුවන් වුනා....කොටිකාවත්තේ ගෙදර උඩු මහලේ  ඉවානයා පවුලේ අය,අසල්වැසී කීප දෙනෙක් එක්ක කොටු වෙලා කිව්වම  බස්සී,සින්දු ඇනෝලා,චෙෆාකී,(මතක නම් ,තව අය හිටියා) උදව් ඉල්ලුවා.... බස්සි ළමයි වෙනුවෙන් අතහිත පටන් අරන් අකුරැ ඇහිදින්න යෝධ පිම්මක් තියද්දි හතර වටේ දන්න නොදන්න උන් එකට එකතු වෙලා සහයෝගේ දුන්නා, සමහරැ ගං වතුර ආදාර අරන් ගියේ කිඹුල්ලු ලගින වතුරෙන්.....,සිරිපාලලා,ශිවාලා අබ්දුල්ලා,ඇන්ටනීලා එනිනෙකාට උදව් කර ගත්තා... කතා කරලා අපිව බේරගන්න කියන්න බැරි... අපිට බඩගිනී කියන්න බැරි සුනඛයෝ,බළලුන් බේර ගන්නත් තවත් කොටසක් අමතක කලේ නෑ.... වෛද්‍ය සහය ලබා දෙන්නත් දොස්තර මහත්තයෙක් දෙපාරක් හිතුවේ නැති දසුනක් බුකියේ දකින්නට ලැබුනා...බේහෙත් හොයලා දුන්න අය,තව වෛද්‍යවරැත් හිටියා....මේ පහු ගිය සතියට දැක්ක බොහොම අපුරැ මනුස්සකම් ටිකක් තව මේ අතර නොකිය වෙච්ච අයත් එමට ඉන්නවා කියලා දන්නවා ඒ අයට අපි ස්තූතීවන්ත වෙන්න ඕනා.... පිං දෙන්න ඕනේ.... මොකද ? මම හිතන්නේ තිස්තුන් කෝටියක් දෙවිවරැන්ගෙන් බොහෝමයක් දෘශ්‍යමානව ලංකා‍වේ ඉන්නවා  එහෙම ටික දෙනෙක් ඔය උඩ ඉන්නේ කියලා බය නැතුව මම කියනවා...‍ ඒ අතර බොර දියේ මාළු බාපු හැතිකරේ නැතුවමත් නෙවේ උන්ටත් සොබා දවසක දඩුවම් දෙයි...(දේස+පාලුවන් ගැන කතා නොකරමි කව්රැ හරි ඌනපුර්ණය කරනු ඇතැයි සිතමි) නාලාකා වලින් කල සහයද අමතක නොකරමු..

ඒ අතර නොකියම බැරි දේවල් දෙකක් තියෙනවා ,ගොං පෝස්ටුවක් ලියු රටේ අනාගතය කරට ගන්න ඉන්න මී හරකෙක් හා අසරණ වෙච්ච අයට ආදාර ඉල්ලන පෝස්ට් ඇතුලේ  ගස් බලු කමන්ට් දැම්ම මී හරකෙකුත් දැක්කා...මතක් උනේ මෙච්චරයි "වන සියුපාවුන් වැනි මිනිසුන් මැද දෙවි දේවතාවුන් වැනි මිනිසුන් ඇත" කියලා විතරයි....




ඉතින් කවදාවත් නොදුටුව දෙයියන්ටවත් කරන්න බැරි වෙච්ච රටේ එකමුතුව සොබා හරි අපුරැවට එක්සේසත් කලා....ජාතී,ආගම්,කුල වත්පොහොසත්කම් ඔක්කොම ගං වතුරට යට වෙලා මිය යද්දී මනුස්සකම ගොඩට ආවේ මහා අපුරැවට කියලා අපි හැබැහින් දැක්කා...ඒත් ගංවතුර බහිනවා.....ඒ එක්කම මනුස්සකමත් බැහැලා යයි කියලයි මට බය... අපි මතක තියා ගන්න ඕනේ තාම අපේ යුතුකම් ඉවර නෑ... අපේ උන් ,අවතැන් වෙච්ච මිනිස්සුන්ගේ හයියට ඉන්න ඕනේ ඒ මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත පිළිවෙලක් වෙනකම්ම......මොන රටින් උදව් ලැබුනත්  අපේ උන්ගේ හයිය ඕනේ ඒ මිනිස්සුන්ට ආයෙමත් කලින් වගේ නැගී සිටින්න...
       ඉතින්,
       හෙට දවසේ කරන්නට ඉතිරි බොහෝමයක් දේ උන් වෙනුවෙන් ඉටු කරන්නට එකතු වී අත් වැල් බැද ගමු !!!!
               
     

Sunday, May 8, 2016

96.මට හමු වු ප්‍රේමය



ප්‍රේමය කියන්නේ කවදාවත් අර්ථ කතනයක් දීලා ඉවර කරන්න බැරි මාතෘකාවක් නිකන් ඉන්න වෙලේ 
ප්‍රේමය ගැන හිතුනු දෑ ටිකක් ලිව්වා ඒ සේරම එක තැනක ගොනු කරා..කියවන හැමෝටම ආරාධනා කරනවා හැකි නම් අකුරැ දෙකක් මේ ඉට්ටැයිල් එකට ගලපලා අදහස් බෙදා ගන්න කියලා



හිරුට පෙම් බැඳ
පුළුස්සාගත්
ෆීනික්ස් කුරුළු තටුවකී
ප්‍රේමය........

දැවෙන කතරට 
පීපාසිත පොලොවට
වැටෙන  වැහි පොදකී
ප්‍රේමය....

පණ අදින හිතකට
කඳුළු ගඟකට
මුල පිරැව හේතුවකී
 ප්‍රේමය.....

සිනහවකට ලොබ බැද
උබ විලිස්සපු  දතකට 
හදවත පසාරු වීමකි
 ප්‍රේමය.....

දරඳඬු ගල් තලාවක වුව
බීජයක් කටෝර දුක් විඳ
මුල් ඇඳීමකී
ප්‍රේමය.....

පදනම් විරහිත කඳුළු,
දහසකුත් ඉසිළුම්,
භාවනාවක් මෙන් සියුම් දැරීමකි
ප්‍රේමය........

 කියන්නට බොහෝ දේ
ඇති තැනක
මුණිවත රැකිමකි
ප්‍රේමය...

නොලැබෙන බව
දැන දැනත්
රැක ගැනීමකි
ප්‍රේමය...

දඩබ්බරකම්
මුලින් උපුටා 
දැමීමකී
ප්‍රේමය...

කවියකට නගන්නට
බැරි හැඟීමක්
කඳුළු කැටයක් වී
නෙතගින් ගිලිහීමකි
ප්‍රේමය....



Sunday, May 1, 2016

95.ගබ්සාව

ගබ්සාව යන වචනය ඇසෙත්ම අපිට සිහි වනුයේ කුසෙහි අනාරාධිත ලෙස හට ගත් කළලයක් අමානුෂික ලෙස විනාශ කිරිමය එහෙත් ගබ්සාව ආකාර දෙකකින් හැදින්විය හැකිය..
     එනම්,
             (1)නිතැත් ගබ්සාව(Spontaneous Abortion)                  
              (2) ප්‍රේරිත ගබ්සාව (Induced Abortion )

,1,
නිතැත් ගබ්සාව(Spontaneous Abortion)                  
                එහිදි සිදු වන්නේ ස්වාභාවිකවම කළලය හෝ බිළින්දා ගර්භාෂයෙන් පිටතට පැමිණිමය නිතැත් ගබ්සාවකදී බොහෝ විට දැකිය හැකි පොදු ලක්ෂනයක් වනුයේ මාසික ඔපස් වීමකදී මෙන් යටි උදරය වේදනාව තරයේ දැනීම හා ඔපස් වීමේ අන්තිම දවස රැධිර වහනය වන ලෙස රැධීරය වහනය වීම නොනැවති එක දිගටම පැවතීමය

,2,
ප්‍රේරිත ගබ්සාව (Induced Abortion )                
                          මෙහිදි බාහිර බලපෑමක් මගින් කළලය ගර්භාෂයෙන් ඉවත් කිරීම සිදු කෙරේ, මෙය ඉතාමත් අවදානම් පියවරක් බවත් දිගු කාලින ශාරිරීක ගැටළු ඇති වීමේ අවධානම ඇති බවත්, එක් වර්ෂයකට   ප්‍රේරිත ගබ්සාව (Induced Abortion ) නිසා 47000 මරණ සහ මිලියන 5ක් පමණ රෝහල් ගත කරන බවත් ලෝක සෞඛය සංවිධානය පවසා ඇත


ගබ්සා ක්‍රමවේදයන් 

              ලෝකයේ බොහෝ රට වල ඉතාමත් ප්‍රචලිත ගබ්සා ක්‍රමය වශයෙන් භාවිතා වන්නේ ඔසප් චක්‍රය ක්‍රමවත් කිරීමේ ක්‍රමයයි. (Menstrual Regulation) 
                       ඔසප් චක්‍ර ක්‍රමය යනු සිරින්ජරයක් මගින් ගර්භාෂයට කිසියම් රසායනික දියරයක් ඇතුලු කොට ඉතා කුඩා කලලය විනාශ කිරීමයි ඉන්පසු එම විනාශ වු කලලයේ කොටස් දූවිලි ඇද ගන්නා වැනි උපකරණයක් (Vaccum) මාර්ගයෙන් ඉවත් කරනු ලැබේ           

                   ගබ්සාවක් සිදුකරන තවත් ප්‍රකට ක්‍රමයක් වන්නේ ශල්‍යකර්මයක් මාර්ගයෙන් කලලය ඉවත් කිරීමයි.ඊට අමතරව R.U.486 නම් වු ගිලින පෙති මගින්ද සංවර්ධිත රටවල ගබ්සාව සිදුකෙරේ


         ඉහත ක්‍රමවලට අමතරව ගබ්සාව කිරීම සඳහා භාවිතා කරන අනියම් ඖෂධ වර්ග බොහොමයක්ද අද වෙළදපොලේ රහසිගතව ව්‍යාප්ත වෙමින් පවතී
          ඇලපති , හෝමියෝපති, යුනානි, ආයුර්වේද, ආදි වෛද්‍ය ක්‍රමවල දක්නට ලැබෙන ඖෂධ වර්ග කීපයකි මේවා බොහෝ දුරට සංවර්ධනය 
වෙමින් පවතින රටවල ගබ්සාව සදහා යොදාගනු දක්නට ලැබෙයි මේ නිසා ගබ්සාවට ලක් වන කාන්තාවන්ගේ ශාරීරික මෙන්ම මානසික 
සෞඛ්‍ය සම්බන්ධ ගැටලු මතුවිය හැකි අතර එමගින් ජීවිතය පවා අවදානම් තත්වයකට පත්විය හැක ගබ්සාව සඳහා මෙම ක්‍රමවලට අමතරව සාම්ප්‍රදායික හා නොදියුණු ක්‍රම ලෙස සැළකෙන එඬරැ නැටි භාවිතා කිරීම, අමු අන්නාසි ආහාරයට ගැනීම,විශේෂ සම්බාහන ක්‍රම වැනි ක්‍රම තවමත් ඇතැම් ග්‍රාමීය මෙන්ම නාගරික කාන්තාවන් අතරද කලාතුරකින් භාවිතා වන බව වාර්තා වේ

ලෝකයේ අද වන විට අනාරාධිත ගැබ් ගැනීම් අති බහුතරයක් ගබ්සා වලින් අවසන් වන බව විද්වතුන්ගේ මතයයි,අනිසි ගැබ් ගැනීම් සදහා බලපාන හේතු කිහිපයකි

1,ක්‍රමවත් පවුල් සැලසුම් ක්‍රමයන් අනුගමනය නොකිරිම

2, දරැ ගැබ පිහිටන අවස්තාවේ අපේක්ෂා කලද පසු කාලයේදී ආර්ඵික සමාජීය හා යම් යම් සෞඛය ගැටළු නිසා ගබ්සා වලට යොමුවේ

3, අනපේක්ෂිත ගැබ් ගැනීම්(තවත් දරැවෙක් සිටී නම් ඔහු අගතියට පත් වේ යැයි සිතුවිල්ලෙන් ගබ්සා කිරීමට යොමු වීම

ගබ්සාව පිළිබඳ ගැටලු සැලකීමේදි අවධානයට යොමුවු ප්‍රධානම හේතුව නම් පවුල් සැලසුම් ක්‍රමවල පවතින දුර්වලතාවයන්ය විශේෂයෙන්ම සාම්ප්‍රදායික පවුල් සැලසුම් ක්‍රම පිළිබඳව විශ්වාසයක් තැබිය හැකි නොවේ එහෙත් ලංකාව වැනි බොහෝ රටවල කාන්තාවන් අතර විශ්වාසය තැබිය හැකි නවීන පවුල් සැලසුම් ක්‍රම වලට වඩා සාම්ප්‍රදායික ක්‍රම ප්‍රචලිතව පැවතීම ගබ්සාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නය උග්‍ර වීමට හේතු වි ඇත විවිධ රටවල ගබ්සාව පිළිබඳ තත්වය
සංස්කරණය බොහෝ රටවල පවතින සමාජ , ආර්ථික විවිධතාවය පදනම් කොටගෙන වාර්ෂිකව ගබ්සාව සඳහා යොමු වන ප්‍රතිශතයේ වෙනස්කම් පවතින අතර සමහර රටවල සාඵල්‍යතාව අඩු කිරීමෙහි ලා ගබ්සාව ඉතා අඩු බලපෑමක් කරන සාධකයක් බවට පත් වි ඇත ලෝකයේ ඇතැම් රටවල ගබ්සාව නීත්‍යානුකුල කර ඇති අතරම තවත් සමහර රටවල යම් යම් කොන්දේසි යටතේ නිතිගත කර ඇත. එහෙත් ලංකාව ඇතුලු ඇතැම් රටවල එය නෛතික වරදක් බවට පත්කර දඩුවම් නියම කර ඇත

            * ඉන්දියාවේ ගබ්සාව නීනිගත කර ඇතත් එය සිදුකළ හැක්කේ ගැබට සති 20ක් ඉකුත් වීමට පෙරය
             
             * බංග්ලාදේශයේ ගැබට සති 10ක් ඉකුත් වීමට පෙර එය කරවා ගැනීමට නීතියෙන් බාධාවක් නැත
      
              * තායිලන්තයේ ගබ්සාවක් කර හැක්කේ එය ව්‍යභිචාරය,දූෂණය ,හෝ මවගේ ජිවිතය බේරාගැනීමේ අරමුණින් පමණි
                    
               * ශ්‍රී ලංකාවේ තවමත් බලපැවැත්වෙන 1883 දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 303 වන අනු වගන්තිය යටතේ ගබ්සාවක් කළ හැක්කේ මවගේ ජීවිතය එයින් අවදානමට ලක් වේ නම් පමණි 
           තත්වය මෙසේ වුවද ඉහත දැක්වු හේතු මත ලෝකයේ අනීතිකව සිදුවන ගබ්සා ප්‍රමාණය දිනෙන් දිනම ඉහළ යමින් පවතී සදාචාරමය හා ආගමික වශයෙන් යම් යම් සිමාවන් යටතේ ගබ්සාව සිදුකිරිමෙහි ප්‍රවණතාව අඩු වී ඇති අතර එයට වෛද්‍යවරයෙකුගේ මැදිහත් වීමක් අවශ්‍ය වන නිසා එවැන්නකින් වැළකී සිටීමට බොහෝ අයගේ නැඹුරැවක්ද පවතියි එහෙත් අක්‍රමවත්ව සිදුවන ගබ්සා කිරිම් හේතුවෙන් සිදුවන අනතුරැ ප්‍රමාණය ඉහළයෑමටද එම හේතුම ඉවහල් වි ඇත


ලියන්න තරම් හයියක් තිබ්බ ලිපියක් නෙවේ ලිව්වේ... මහන්සියක් ගත්තේ ගූගලයෙන් හොයා ගත්ත කරැණු  එක තැනක ගොනු කරන්න...දැනුමට කාටම හරි ප්‍රයෝජන වුනා නම්  සතුටක් ...මේ ලිපිය ලිය වුන කරැණ කවියේ ඇති ....

බෝ රුකක බර බැන්ඳ 
පැතුම් මල් පූදිනකොට රහසේම 
හැර ගිය කරුණ උහුලමී
පපු කැහුත පලා ලුණු දැමු ලෙසකට

පෙරුම් පුරා සපැමිණි නුඹ
හදවත ගැහෙන්නට මත්තෙන්ම
නික්මයැම'ම හදවතේ කුටීර සිදුරැ කල 
ගැඹුරැ හැඟුමකි පැහැදිය නොහැකී


අම්මෙක් වෙන්න දැකපු හීනෙම
සෙනෙහසක් දැනුන තරම'ම
කඳුලකින් ගිලිහුනා නිතැත් ලෙසකට
දෙමසකට ඉහතදී රුධිර කැටයක්ව

         දරැවෙක් කුසට එන්න වාසනා ගුණයක් තියෙන්න ඕනා එහෙම කුසට ආ දරැවෙක් මිය පරලොව යවන්න කිසිම කෙනෙකුට සිත් නොඉපදේවා යැයි පතමී!!!

Monday, April 25, 2016

94.මළත් කමක් නෑ මලක් අරන් මම.. නාගදීපේ ආවා




යුද්දේ පටන් ගද්දි මම ඉපදිල හිටියේ නෑ ඒත් තාත්තා පොලිසියේ රාජකාරි කල නිසා දන්න කාලේ ඉදන් යුද්දේ ගැන අහන්න ලැබුනා,ඒත් යුද්දේ දැන් ඉවරයි අපේ මිනිස්සුන්ට යුද්දයක් තිබ්බදවත් මතක නෑ කොහොම නමුත් ටික කාලෙකින් හැමදේම අමතක කරන්න ලංකාවේ මිනිස්සු හරි රුසියෝ.
                      වෙඩි සද්දෙට අකුරැ ඇද වෙච්ච සරෝජලාට ශිවාලට විතරක් නෙවේ, කමනිලා රමනිලත් මායිම් ගම්මාන වල ඉදලා  එක වගේ ඒ හැගීම් වින්ද කාලයක් තිබ්බා උතුරට ගිනි ඇවිලෙද්දී දකුණේ මිනිස්සු උතුරේ මිනිස්සු වෙනුවෙන් පල්ලී,පන්සල් කෝවිල් වැන්ද "දීපාවලී දාට දීපාවලී සඳ අරන් මාතර ගෙදර එන්න යාපා පටුන පහුකරන් "කිව්ව කාලෙකුත් තිබ්බා,මම දැන් හිතන්නේ මිනිස්සුන්ට මේවා අමතක වුනේ කොහොමද කියලා මේ දේවල් හිතා මතා අමතක කලාද කියලා....
                       මම මායිම් ගමක නොහිටියට යුද්දේ ආදීනව ඒ දවස් වල මුළු රටටම බෙදුනා..මේ මගේ මතක බිදක්.....
         ඒ දවස් වල මගේ තාත්තා පොලිසියෙන් අයින් වෙලා 89යේ විතර කොළඹ ලංකා බැංකුවේ වැඩට යන කාලේ ආයේ ගෙදර එයිද කියන එක විශ්වාස කරන්න බැරි කාලයක් වුනා... 1997 World Trade Centre  බෝම්බේ පුපුරද්දි තාත්තා වැඩ කලේ ලංකා බැංකුවේ අපිට ඒ බව ආරංචි උනාට දැන් වගේ ජංගම දුරකතන තියා ගෙදර දුරකතනයක්වත් තිබ්බේ නෑ තාත්තට කොහොමද අහන්න .. මට එතකොට අවුරැදු 9යි අක්කට අවුරැදු 13 අම්මා අපිව එක්කගෙන ගිහින් අල්ලපු  ගෙදර තියලා  හන්දියට ගියා ගෙවල් ලග අක්කා කෙනෙක් එක්ක බැංකුවට කෝල් කරන්න ඒත්  බැංකුවේ දුරකතන එකක් වැඩ කරලා තිබ්බේ නෑ එදා අපි හිතුවෙම අපේ තාත්තා අපිට නැති වුනා කියලා එදා ගමේ ගොඩක් අය අපේ ගෙදරට ඇවිත් හිටියා, තාත්තා රෑපවාහිනියේ ලිෆ්ට් වල හිර වෙච්ච අයව බේර ගන්නවා ගමේ කෙනෙක් දැකලා කිව්වම තමා දහ පාරට වඩා කලන්තේ දැම්ම අම්මගේ හිත පොඩ්ඩක් සන්සුන් වුනේ... එදා රෑ ගමේ හැමෝම අපේ ගෙදර තාත්තා එනකම් හිටියා තාත්තා රෑ 11 පහු වෙලා අත බැන්ඩේජ් කරන් මුණට ප්ලාස්ටර් දාගෙන ආවා...   බෝම්බේ පුපුරනකොට තාත්තා ඉදලා තියෙන්නේ කැන්ටිමේ ඒ පුපුරන පීඩනේට කඩන් වැටුන වීදුරැ වලට තමා තාත්තා තුවාල වෙලා තිබ්බේ...තාත්තා විතරක් නෙවේ ගොඩක් අය ඒ වීදුරැ කෑලි වලට තුවාල වෙලා තිබ්බා සමහරැ වීදුරැ කඩන් වැටෙද්දි උඩ බලන්න ගිහින් ඇස් අන්ධ වෙච්ච අයත් සැහෙන්න ඉදලා..එදා තාත්තා ගොඩක් මළ කදන් වලට කර ගහලා තිබුනා. ඒ මුස්පේන්තු දවස් අදත් මගේ හිතට බයක් එකතු කරනවා..ඊට පස්සේ තාත්තා කොළඹ ගියේ මෝටර් බයික් එකෙන් බස් වල බෝම්බ තියෙයි කියන බයට...
            2004 අපි මඩු පල්ලී ගිය වෙලේ දැනුනා යුද්දේ හින්දා අපි කොච්චර හිර වෙච්ච ජාතියක් වෙලාද කියලා, හමුදාවෙන් චෙක් කරලා නික්මිලා කිලෝමීටර් ගානකින් කොටි පාලනයට යටත් වෙද්දී ජීවිතේ අත ඇරලමයි අපි ගියේ කියලා හිතුනා. ඒ ගමන කොටි කටට ගියා වගේ මඩු පල්ලිය වැද පුදා ගත්තා වුනාට ඒ පාලනයට අපි යටත් කියලා දැනුනා, මඩු පල්ලිය ලග රෑ 9 වෙද්දි ලයිට් නිවලා දානවා මුළු පලාතෙම අපි පත්තු කරන ඉටි පන්දමක්,ලැන්තෑරැමක් ඇරැනු කොට හතර අතේම තිත්ත කළුවර ගිලලා,පාන්දරට නරි කෑ ගහනවා ලාවට ඇහෙන වෙඩි සද්දේ වල් ඌරැ දඩයමට කියලා තාත්තා කිව්වාට අපි සැනහුනා විතරයි ඒත් හිතේ තිබ්බ බය වෙනස් වුනේ නෑ..මායිම් ගම්මාන වල මිනිස්සු,යුද්දේට මැදි වෙලා කොච්චර විදින්න ඇද්ද කියලා අදටත් හිතෙනවා මම වින්ද බය ඒ මිනිස්සු වින්ද බය,වේදනාව දිහා බලද්දී දුවිල්ලක් තරම්වත් නෑ ඒ නිසා ඒ අය එක්ක මගේ අත්දැකීම් සම කරලා ඒ අයට අසාධාරණයක් කරන්න මම කැමති නෑ
                      2006 අන්තිමෙට යුද්දේ තදින් තියෙද්දි මුහුදු කොටි සිසීකඩ යද්දී ඩිංගි බෝට්ටු කිපයකින් වෙන්නප්පුව -මීගමුව මුහුදු තීරය පැත්තට ආවා කියන රාවෙට ගමේ මිනිස්සු හරි විපරමෙන් මරණ බයෙන් හිටිය කාලෙකුත් තිබ්බා,ඒ හැමදේම මට අකුරක් නෑර අදටත් මතකයි
                       

            ඒ ස්වර්ණමය අවුරැද්ද 2009 යුද්දේ සදහටම නතර කරන්න  අපේ හමුදා සෙබළුන්ට ලේ විලක් මැදින් ගිහින් හරි පුළුවන් වුනා... ඒ කාලේ කොන්ද පන තිබ්බ මහින්ද කියන ඒ උත්තම පුරැෂ නාම පදය තිබ්බා සමහරැ වවන් කාපු යුද්දේ ඉවරටම ඉවර වුන ලංකාවකට උරැමකම් කියන්න අපි වාසනාවන්ත වුනා (මහින්ද රාජපක්ෂ කරපු වැරදි අනුමත කරන්න කියන් නෑ මං ,මම පාට පක්ෂ බේදයකින් තොරයි.. හොද මනුස්සයට හොදයි කියනවා..ඉතින් යුද්දේ ඉවර කරපු ගෞරවේ හැම සෙබලෙකුටම වගේම මෙතුමා අතරත් බෙදෙන්න ඕනා,මොකද    ත්‍රිවිද හමුදාව හා පාලකයෝ අතර දම් වැලක් වගේ බැදීමක් තිබුන නිසයි යුද්දේ දින්නේ කියන දේ අපි අමතක කරන්න හොද නෑ කියන මතේ මම ඉන්නවා)    
                      
                       අපි වාසනාවන්තයි යුද්දේ දැන් ඉවරයි, ඒත් යුද්දේ අමතක කරන්න එපා යුද්දේ කෲර සලකුණු අපි අතර තාමත් තියෙනවා, අබාධිත සෙබළු ඉන්න කෑම්ප් එකකට ගිහින් බලන්න ඒ හැම සෙබලෙක්ටම කියන්න කතාවක් තියෙයි,  අදටත් සාලේ මැද එල්ලලා තියෙන තමන්ගේ පුතාගේ පින්තූරෙට  මල් තියලා වදින අම්මලා,  ස්වාමිපුරැෂයා අහිමි වෙචච ළමයින් එක්ක තනි වුන අම්මලා, තාත්තා නැති දරැවෝ ඕන තරම් ඉන්නවා.. දිනා ගත්ත රට රකින්න තල් කොල කැම්ප් ඇතුලේ අවුවට කරකුට්ටන් වෙන මාසෙට දවස් දහයක් ගෙදර එන කොල්ලෝ තවමත් ඉන්නවා ඒ හින්දා කවදාවත් යුද්දයක් නොතිබ්බ ගානට මැරිලා ඉපදුනා වගේ ජීවත් වෙන්න එපා....


මේ විදිහට මතක වෙච්ච දේවල් ලිව්වේ මේ ගීතය අහම්බෙන් ඇහුන නිසා ,

දැවී තැවූ සිත් නිවී පහන් වන...
දිනක් උදා වූවා...
කලක් සිතේ තිවූ සියුම් දොලක් ගැන
මතක අලුත් වුවා...
සඳක් නැගී තල් වැට ඉහලින් වෙඩි
හඩක් ඇසෙන් නැතුවා....
මළත් කමක් නෑ මලක් අරන් මම..
නාගදීපේ ආවා.....

නාගදීපයටඉහල අහස් කුස..
රන් වන් පැහැය ගනී...
එදා දෙසූ දම් මෙදා වගේමයි ...
තාමත් සුවඳ දැනේ...
දැවී තැවූ සිත් නිවී පහන් වන...
දිනක් උදා වූවා...
කලක් සිතේ තිවූ සියුම් දොලක් ගැන
මතක අලුත් වුවා...
සඳක් නැගී තල් වැට ඉහලින් ...
වෙඩි හඩක් ඇසෙන්නැතුවා....
මළත් කමක් නෑ මලක් අරන් මම..
නාගදීපේ ආවා.....

පරෙවි තටුවකින් සිසිල් පැන් දොවා..
සුදු මල් ගෙන ආවා...
අනේ හිමියනේ සාඳු නාද මිස..
වෙඩි හඬ නොඇසේවා......
දැවී තැවූ සිත් නිවී පහන් වන...
දිනක් උදා වූවා...
කලක් සිතේ තිවූ සියුම් දොලක් ගැන
මතක අලුත් වුවා...
සඳක් නැගී තල් වැට ඉහලින් ...
වෙඩි හඩක් ඇසෙන්නැතුවා....
මළත් කමක් නෑ මලක් අරන් මම..
නාගදීපේ ආවා


       තදින්ම හිතට කා වැදුනේ "මළත් කමක් නෑ මලක් අරන් මම නාගදීපේ ආවා " නාගදීපේ යන්න අපිට දැන් බයක් නෑ වෙඩි හඬ වෙනුවට උතුරේ හතර අතින් ඇසෙන්නේ කෝවිල් සීනු නද, සාදු නද ,පල්ලියේ ඝන්ටාර නද විතරයි  ඉතින් පතමු වෙඩි හඬක් ආයේ කවදාවත් ලංකාවේ කිසිම විදිහකින් ‍ නොඇසෙන්න.....

Wednesday, April 20, 2016

93.කවියෝ කියන්නේ අපුරැ ජීවීයෝ ජාතියක්


             කවියෙක්ට පුළුවන් බොහෝ දේවල් බොහෝ විට වෙනස් කරන්න,හැබැයි කවියක් වගේ හිතක් තියෙන කවිකාරයෝ ඉන්නේ බොහොම අල්පයයි.....කවියෝ කියන්නේ යටි හිතේ තියෙන දේවල් සමාජ ගත කරලා.. දුක නිවා ගන්න ,දුක නිවන... අඩන්න බැරි කදුළු අරන් අකුරැ ගලපන ,තව කෙනෙකුගේ පපු කැහුතු සුරලා පාරවලා පරණ තුවාල අලුත් කරන, විටක ඒ තුවාලම සජිකල් ස්ප්‍රීන්තුවලින් පිසලන අපුරැ ජීවියෝ ජාතියක් ;)


කවියෙක්ට පුළුවන්,
හුදකලා වී හිතේ ඇති දුක
මුහුදු රළ අස්සේ සගවන්න.....
හීන් කෙදිරිලි හඬින් 
හිත අඬවන්න-ගලවන්න-නලවන්න......

මැරෙන ,උපදින රළ පහරවල් වල
පෙන සුඳට විරිත්තා හිනැහෙන්න....
මුහුදු සුළගේ හාදු තවරා
ලෝකයේ එහා කොනකට හරවන්න......

ප්‍රේමයේ පරණ වන කැලැල් වුව
හීනියට ආයෙමත්
පාරන්න.......
ඇනුන පිහි තුඩ පහරවල්
පිරිත් පැන් ඉස 
සනහන්න.....

ඒ මහා කවියා 
ලියු කවියෙම 
අකුරු ගලවා-අවුළුවා
ප්‍රේමයේ චිතකය දල්වන්න.....

     කවියෙක්ට තව පුළුවන් දේ ලියලා යන්න...